Alberto Graci

Region: Sycylia

Rok założenia: 2004

Winnice Graci znajdują się na wysokości od 600 do 1000 metrów nad poziomem morza. Aby wino mogło być butelkowane z oznaczeniem Etna DOC, winogrona nie mogą pochodzić z wysokości powyżej 800 m n.p.m. Dlatego też, spośród 6 etykiet Graci, pięć z nich spełnia kryteria Etna DOC, a szósta, Contrada Barbabecchi, nie, ponieważ Contrada znajduje się na wysokości 1000 m n.p.m., poza ograniczeniami DOC dla północnych stoków. Wiele winorośli nadal rośnie na oryginalnych podkładkach, bez szczepień, i nigdy nie ucierpiało z powodu plagi filoksery dzięki unikalnemu charakterowi gleb wulkanicznych.

Historie niektórych włoskich winnic mogłyby posłużyć za scenariusz filmowy, a opowieść o Alberto Gracim jest tego doskonałym przykładem. Pochodzący z rodziny sycylijskich rolników, Alberto studiował w Rzymie i szybko zyskał sukces jako bankier inwestycyjny w Mediolanie. Jednak śmierć dziadka zmieniła jego życie – postanowił wrócić na rodzinne ziemie i zostać winiarzem. To naprawdę fascynująca historia.

Już dziadek Alberto uprawiał winorośl, choć w tamtych czasach, na Sycylii, gdzie produkcja była masowa, winogrona zazwyczaj trafiały do spółdzielni, a rolnictwo miało charakter mieszany. Z uprawy winorośli trudno było się utrzymać.

Alberto powrócił w 2004 roku na Etnę, gdzie wówczas winnice były bardzo rzadkie. Większość pionierów, takich jak Benanti, Marco de Grazia czy Frank Cornelissen, nie wierzyła w potencjał win z tego wulkanicznego terenu. Jednak Graci zafascynowany tym miejscem, sprzedał ziemię dziadka i zainwestował w winnice na północnych zboczach Etny. Dzięki temu udało mu się kupić kilka starych, choć częściowo zaniedbanych działek, znacznie większych niż te, które zwykle trafiały w ręce nowych winiarzy.

Na Etnie takie duże obszary nazywa się „Contradą” – w odróżnieniu od bardziej znanych „crus” czy pojedynczych winnic. Alberto podkreśla, że na Etnie zmienia się nie tylko gleba i mikroklimat co kilka hektarów, ale także wysokość oraz rodzaj lawy, która powstała w różnym czasie, nawet podczas ostatniej dużej erupcji w 1981 roku.

Jedną z największych winnic w regionie jest Contrada Arcuria o powierzchni 25 hektarów, z czego 18 jest przeznaczone pod uprawę. Na ponad 15 hektarach rośnie tu Nerello Mascalese, a reszta to białe odmiany – Carricante i Catarratto, dające wyrafinowane, eleganckie wina białe. Młodsze krzewy sadzone są gęsto – nawet ponad 6300 sztuk na hektar, a starsze w formie alberello, z imponującą ilością około 10 tysięcy krzewów na hektar, choć rosną na wysokości ponad 650 m n.p.m. i dają bardzo niskie plony.

Kilka lat temu Alberto kupił także słynną, 80-letnią winnicę Contrada Feudo di Mezzo koło Passopisciaro, gdzie winorośle rosną dziko, otoczone kasztanowcami i oliwkami.

Szczególną dumą Graciego jest jednak winnica Contrada Barbabecchi położona ponad 1000 metrów nad poziomem morza w okolicach Solicchiata. Tutaj, na stromych tarasach, gdzie filoksera nigdy nie dotarła, rosną krzewy liczące ponad sto lat, a plony są minimalne – około 1000 kilogramów z hektara, zbierane ręcznie w listopadzie. Winnica otoczona jest przez drzewa oliwne, kasztanowce, dzikie jagody i zioła, co tworzy unikalny, własny klimat. Wśród krzewów znajdują się zarówno odmiany czerwone, jak i białe, niektóre bardzo rzadkie i nieznane, wykorzystywane m.in. do produkcji wyrazistego Etna Rosato. Dzięki temu wino z tego miejsca wyróżnia się elegancją i mineralną pikantnością.

Najświeższym przedsięwzięciem Alberto jest współpraca z legendarnym piemonckim winiarzem Angelo Gają oraz jego córką Gają Gają. Na południowo-zachodnich zboczach Etny zakupili około 20 hektarów ziemi, na której w XIX wieku powstawały znakomite wina. Alberto podkreśla, że ich celem jest przede wszystkim odnowienie i rewitalizacja regionu, a nie marketing. „Kto raz przyjedzie na Etnę, zakochuje się w niej – Angelo jest tu jak wulkan na wulkanie” – mówi z entuzjazmem. Już nie możemy się doczekać efektów tej współpracy.