Tenuta di Valgiano Toskania Włochy
Rok założenia Tenuta di Valgiano 1993 Toskania

Toskania jest domem dla Tenuta di Valgiano. W regionie, który jest czerwony par excellence, mistrzem jest Sangiovese, które lubi gleby margliste i wapienne i daje wina strukturalne, garbnikowe, świeże i trwałe. Występuje w Chianti i Chianti Classico DOCG, historycznym terytorium między Sieną a Florencją, często razem z Canaiolo i Colorino. Występuje również w Vino Nobile di Montepulciano DOCG, od gleb marglistych w kierunku granicy z Umbrią, i Brunello di Montalcino (czyste), w Val d'Orcia. Z minimalnym okresem starzenia wynoszącym 50 miesięcy, z czego dwa lata w dużych beczkach, jest to jedno z najmocniejszych, najbardziej eleganckich i najbardziej znanych win na świecie. Najbardziej gotowe interpretacje Sangiovese można znaleźć w Montecucco Sangiovese DOCG i Morellino di Scansano, w regionie Grosseto.  Z obszarem, którego dwie trzecie stanowią tereny pagórkowate, Toskania szczyci się optymalnymi ekspozycjami i wentylacją wszędzie. Gleby są bardzo zróżnicowane, od wapienia i piaskowca wybrzeży po marglisto-gliniaste dolin wewnętrznych, z elementami wulkanicznymi, piaskowcowymi i tufowymi w zależności od obszaru. To samo dotyczy klimatu, który jest umiarkowany, ale zmienny od wybrzeży Morza Śródziemnego po kontynentalne Apeniny, ze sztywnymi szczytami i większymi opadami deszczu.

Około 8 km na północny wschód od historycznej twierdzy Lucca, miejskie otoczenie ustępuje miejsca pięknej naturze Apeninów. Na południowych zboczach wzgórz wokół tego miasta znajdziesz winnice Tenuta di Valgiano.

Moreno Petrini, wcześniej związany z przemysłem obuwniczym w Mediolanie, oraz Laura di Collobiano, pochodząca z arystokratycznej rodziny z Turynu i niegdyś handlująca luksusowymi jachtami, postanowili radykalnie zmienić swoje życie. W trakcie wspólnych podróży trafili na zaniedbaną posiadłość z renesansową willą, położoną na wzgórzach otaczających Lukkę. To miejsce stało się dla nich początkiem nowego rozdziału – pełnego wyzwań budowlanych, ale też pracy z biodynamicznym enologiem Saveriem Petrillim.

Lucca, często pomijana jako region winiarski, zachowała swoje historyczne centrum i mury miejskie w nienaruszonym stanie, głównie dzięki bogactwu z handlu jedwabiem i pokojowej naturze jej mieszkańców. Mimo że Colline Lucchesi uzyskało status DOC już w 1968 roku, okolice te wciąż są mało znane jako teren uprawy winorośli. Kiedy Petrini i Collobiano rozpoczęli działalność w 2001 roku, biodynamika była tam praktycznie nieznana. Ich podejście spotkało się początkowo z niezrozumieniem, ale dziś Tenuta di Valgiano to najbardziej rozpoznawalna i ceniona winnica regionu. Regularnie nagradzana przez krajowych i zagranicznych krytyków, udowadnia, że nie jest to hobbystyczny projekt bogatej pary, ale efekt ciężkiej pracy, konsekwencji i miłości do ziemi. Oprócz wybitnych win wytwarzają również oliwę, miód i prowadzą małą hodowlę świń.

Z winnicy roztacza się widok na Lukkę oraz rozciągające się wokół winnice, rosnące na bogatych osadach lodowcowych – wapiennym marglu i czerwonej, żelazistej glinie. Klimat regionu łączy wpływy gór i morza: chłodne wiatry z Apeninów łagodzą gorące letnie noce, a odbite promienie słońca od Liguryjskiego wybrzeża, oddalonego o zaledwie 20 km, zapewniają idealne warunki do dojrzewania winogron. Te mikroklimatyczne i glebowe bogactwa były znane już Etruskom, co sprawia, że aż trudno uwierzyć, jak mało znany jest ten teren winiarski.

W Tenuta di Valgiano uprawia się szeroki wachlarz odmian – od toskańskich klasyków, takich jak Sangiovese (tu zwane Sangioveto), Canaiolo, Ciliegiolo czy Colorino, po szczepy francuskie, jak Merlot czy Syrah, który szczególnie dobrze się tu rozwija. Francuskie wpływy są pozostałością po czasach napoleońskich, kiedy to Lucca została na krótko republiką zależną od Francji. W białych winach odnajdujemy natomiast Vermentino, Greco, Malvasię i Trebbiano, uzupełniane przez Chardonnay i Sauvignon blanc.

Obecnie Valgiano to historia sukcesu – biodynamiczne, zrównoważone i wyraziste wina, które zupełnie inaczej interpretują Toskanię. Mają własny charakter, pachną i smakują inaczej, niż można by się spodziewać. I właśnie w tej autentyczności tkwi ich siła.