Rum z Wenezueli jest nazwą o kontrolowanym pochodzeniu, przyznawaną przez SAPI od 2003 r. Głównym rumom Wenezueli, które spełniają wymagania co do minimum dwóch lat dojrzewania w beczkach biały dąb i 40 stopni bezwodny alkohol . W 2014 roku Wenezuela została uznana na całym świecie z najlepszym rumem na świecie i najlepszą gorzelnią na świecie na Międzynarodowym Konkursie Degustacyjnym w Madrycie w Hiszpanii. Należy podkreślić, że w Wenezueli nie wolno zmieniać mieszanki rumu z substancjami, które zapewniają sztuczny kolor, smak lub aromat. Oprócz nie dopuszczenia wymiany odpadów z beczki podczas starzenia - produktu parowania - na bazie alkoholu. Własna nazwa pozwala odróżnić wenezuelskie rumy od reszty świata. Znaki rumu opowiadające się za tą nazwą pochodzenia to: Ron Diplomático 2; Santa Teresa Rum; Rum Old Oak; Carúpano Rum; Ron Pampero; Ron Cacique; Ron Ocumare; Ron Veroes; Ron El Muco; Canaveral Rum; Luxe Star Rum; Ron Tepuy; 1800 Winery Rum; Chimera Rum; Rum Añejo Barrica; Ron Calazan; Rum Old Horse

W Wenezueli tradycyjnie spożywano młode rumy, których dojrzewanie nie przekraczało jednego roku, zmieniło się to jednak od 1954 r., Kiedy to Prezydent ogłosił wówczas Ustawę Organiczną o Dochodzie Alkoholowym , generał Marcos Perez Jimenez , regulując w ten sposób rynek wewnętrzny tego napoju. Zgodnie z tym prawem, aby napój alkoholowy nazywał się „Ron”, należy go poddawać starzeniu przez co najmniej dwa lata. Ale jakość rumu wenezuelskiego, który znamy dzisiaj, nie była wynikiem konsensusu między głównymi producentami rumu w Wenezueli, a wręcz przeciwnie, była wynikiem zemsty, odwetu i ingerencji politycznej tamtych czasów. Według Tomasa Alfredo Sanabrii , głównego dyrektora CA Rona Santa Teresy, przez ponad 30 lat wyjawił, że „jakość naszych rumów była wynikiem gry interesów prywatnych i politycznych, co w niezamierzony sposób spowodowało bardzo szczególne warunki i korzystne dla produkcji rumu ”. Do 1954 r. Ron Santa Teresa kontrolował ponad 80% sprzedaży alkoholu w całym kraju. Produkcja rumu nie była regulowana, a producenci nie mieli potrzeby ani obowiązku starzenia destylatów. Wenezuelczycy na ogół spożywali rodzaj rumu, którego okres dojrzewania wynosi mniej niż rok, do tej pory firmy takie jak Cacique i Pampero doświadczały trudności ekonomicznych, między innymi z powodu niskiej sprzedaży tych firm, dlatego zaczęły gromadzić zapasy, ponieważ mieli trudności z wprowadzaniem swoich produktów na rynek, co w konsekwencji dla Cacique i Pampero spowodowało, że płyny zaczęły się starzeć przez ponad rok, a nawet dwa. W tym czasie smak rumu starzonego przez ponad rok był prawie nieznany wenezuelskiemu konsumentowi, a zatem trudny do wprowadzenia na rynek krajowy. W tej sytuacji Alejandro Hernandez , prezes Pampero Industries, skorzystał ze swoich bliskich relacji z ministrem rozwoju rządu Marcosem Perezem Jimenezem i „zasugerował” pilną potrzebę wprowadzenia ram prawnych, które zmusiły firmy produkujące rum do starzenie płynu przez co najmniej dwa lata. Następnie generał Marcos Perez Jimenez pisze ustawę organiczną o dochodach alkoholowych, ogłoszoną w 1956 r., Organ, który wpłynął na radykalną transformację przemysłu rumowego w Wenezueli. W wyniku tej ustawy i ze względu na wysoki obrót jej produktami (do tej pory kontrolował ponad 80% rynku krajowego), Ron Santa Teresa miał bardzo mało zapasów dwuletniego rumu i dlatego został dotknięty termin, podczas gdy Cacique i Pampero byli faworyzowani przez wspomniane Prawo, ponieważ ogromna większość ich zapasów miała więcej niż dwa lata. Wkrótce rynek został zrównoważony, Ron Santa Teresa powrócił, aby uratować swoją pozycję lidera na rynku, a Cacique i Pampero udało się zwiększyć sprzedaż. Po raz pierwszy na Karaibach, aby napój nazywał się Ron, musiał starzeć się przez ponad dwa lata. Ta zbieżność czynników dodana do charakterystyki klimatu i gleby wenezuelskiej umożliwiła to, co dziś znamy jako wielki rum wenezuelski.

Wenezuela Rum - Regiony Winiarskie - Sklep z Winem Bachus