Znany, klasyczny, czerwony szczep winnny uprawiany tradycyjnie we Francji (Midi, Langwedocja, Prowansja), a także w Hiszpanii, Algierii i Kalifornii. We Włoszech nazywany jest Carignano, w Hiszpanii Cariñena, Mazuelo albo Mazuela, we Francji też Carignan noir.

Sadzenie tego szczepu stało się powszechne we Francji w roku 1960, kiedy to Algeria zyskała swoją niepodległość i przestała być niedrogim źródłem dostaw czerwonych winogron. Większość Carignan jest ograniczoną uprawą winorośli w rejonie Langwedocji oraz południowo-wschodniej Francji, obecnie jednak jest sukcesywnie zastępowany bardziej wyróżniającymi i bardziej aromatycznymi odmianami winogron. Carignan wypuszcza pąki oraz dojrzewa dość późno, dlatego też nie jest podatny na wiosenne przymrozki, lecz wymaga długiego okresu pielęgnowania. Jest silną, chociaż niezbyt odporną winoroślą, jest bardzo wrażliwy na dolne pleśnienie oraz naloty pleśniowe na liściach (zwana także oidium). Carignan ma jednak istotną cechę, wysokie plony. Jeden hektar uprawy Carignan może wyprodukować od 25 do 30 ton winogron.

Synonimy: Carignan noir, Bois Dur, Catalan, Roussillonen, Monestel i Plant de Lédenon (Francja). Cariñena z Mazuelo, Tinto Mazuelo, Crujillon i Samsó (Hiszpania). Carignano i Uva di Spagna (Włochy). Carignane (Kalifornia). Carinyena (Katalonia). Pinot Evara (Portugalia, pomimo tego nie należenia do szczepu Pinot noir)